1682.  Hostratus cucullatus adeo graviter ob Reuclini librum, qui
      inscribitur, Epistolae obscurorum virorum, dolore simul et pudore
      sauciatus, ut seipsum interfecerit.

1683.  Propter ruborem confusus, statim cepit delirare, &c. ob suspicionem,
      quod vili illum crimine accusarent.

1684.  Horat.

1685.  Ps.  Impudice.  B. Ita est.  Ps. sceleste.  B. dicis vera Ps.  Verbero.  B.
      quippeni Ps. furcifer.  B. factum optime.  Ps. soci fraude.  B. sunt mea
      istaec Ps. parricida B. perge tu Ps. sacrilege.  B. fateor.  Ps.
      perjure B. vera dicis.  Ps. pernities adolescentum B. acerrime.  Ps.
      fur.  B. babe.  Ps. fugitive.  B. bombax.  Ps. fraus populi.  B.
      Planissime.  Ps. impure leno, coenum.  B. cantores probos.  Pseudolus,
      act. 1.  Scen. 3.

1686.  Melicerta exclaims, “all shame has vanished from human transactions.” 
      Persius.  Sat.  V.

1687.  Cent. 7. e Plinio.

1688.  Multos vide mus propter invidiam et odium in melancholiam incidisse: 
      et illos potissimum quorum corpora ad hanc apta sunt.

1689.  Invidia affligit homines adeo et corrodit, ut hi melancholici penitus
      fiant.

1690.  Hor.

1691.  His vultus minax, torvus aspectus, pallor in facie, in labiis tremor,
      stridor in dentibus, &c.

1692.  Ut tinea corrodit vestimentum sic, invidiae eum qui zelatur consumit.

1693.  Pallor in ore sedet, macies in corpore toto.  Nusquam recta acies,
      livent rubigine dentes.

1694.  Diaboli expressa Imago, toxicum charitatis, venenum amicitiae,
      abyssus mentis, non est eo monstrosius monstrum, damnosius damnum,
      urit, torret, discruciat macie et squalore conficit.  Austin.  Domin.
      primi.  Advent.

1695.  Ovid.  He pines away at the sight of another’s success——­it is his
      special torture.

1696.  Declam. 13. linivit flores maleficis succis in venenum mella
      convertens.

1697.  Statuis cereis Basilius eos comparat, qui liquefiunt ad praesentiam
      solis, qua alii gaudent et ornantur.  Muscis alii, quae ulceribus
      gaudent, amaena praetereunt sistunt in faetidis.

1698.  Misericordia etiam quae tristitia quaedam est, saepe miserantis
      corpus male afficit Agrippa. l. 1. cap. 63.

1699.  Insitum mortalibus a natura recentem aliorem felicitatem aegris
      oculis intueri, hist. l. 2.  Tacit.

1700.  Legi Chaldaeos, Graecos, Hebraeos, consului sapientes pro remedio
      invidiae, hoc enim inveni, renunciare felicitati, et perpetuo miser
      esse.

1701.  Omne peccatum aut excusationem secum habet, aut voluptatem, sola
      invidia utraque caret, reliqua vitia finem habent, ira defervescit,
      gula satiatur, odium finem habet, invidia nunquam quiescit.